Seguidores

11 de julio de 2011

La felicidad


Entrada dedicada.
En estos momentos de mi vida pienso que la felicidad es lo que se describe en esta canción:  
"pequeños momentos de descuido, ese instante que  saluda y ya se ha ido".
Momentos obligados a disfrutar y agradecer.
Cambia, todo cambia y así hay que aceptarlo.
Es el momento de reflexionar, más que nunca, en esas pequeñas cosas que nos dejó un tiempo de rosas y, si es cierto que " su tren vendió boleto de ida y de vuelta",  volveremos a saborear.
La felicidad no se acaba, se transforma cual energía sinestésica, o dinámica de la percepción,  necesaria para seguir viviendo. Habrá que estar alerta para ir descubriéndola en cada una de sus apariciones por breves que sean.
Que todo tiempo pasado fue mejor quizás sea sólo un espejismo, la idealización de un estado perdido en la distancia, un estado sin duda salpicado de muchos momentos de felicidad.
Mal de muchos quizá sólo sea consuelo para tontos. Y para los que no somos tontos, bien nos ha de valer el refranero, la sabiduría popular, la fe, los filósofos, la música, el cine :"Esplendor en la hierba", "La insoportable levedad del ser" (donde se cuestiona la necesidad o no del eterno retorno de los momentos para dotar a la vida de sentido)..., y en literatura hasta la búsquesda incansable del santo grial quizá enmascare la necesidad de hallar la reliquia por la de la búsqueda no sólo del conocimiento, sino de la felicidad ...
El poeta nos diría que "todo pasa y todo queda, pero lo nuestro es pasar" y qué mejor que ir pasando día tras día pidiéndole al destino, cual lámpara de Aladino, aquello que queremos alcanzar.
Pensamientos positivos visualizando lo que queremos.
Utilizar el poder de nuestra mente con dos objetivos: el efecto placebo al que nos conduce y convocar la fuerza de atracción de la tierra, que yo estoy convencida que existe.
Y, mientras tanto, relativizar, saborear, disfrutar y "aceptar lo que venga", con coraje, valentía, entereza, sentido del humor y la agudeza necesaria para vivir los momentos fugaces de alegría.
Besos.

9 de julio de 2011

Mi niño yuntero. Raíces (I)

Campos de Torredonjimeno
Niño yuntero en el campo
de sol a sol trabajando
una tierra rica y fértil.
Jornalero, jornalero:
a unos pocos enriqueces
doblando siempre la espina
y con el sudor de tu frente.
El azar, un sorteo, una época,
la mili, un destino,
trajo a mi padre hasta aquí. 
Un mundo nuevo conoce:
perspectivas, ilusiones, 
futuro, porvenir.
De soldado. De servicio.
Del cuartel, el botiquín.
A un labriego, bata blanca.
De sanitario aprendiz.
El capitán médico le aprecia
y, al licenciarse,
un trabajo aquí le ofrece.
Cambia el campo por asfalto,
no se lo piensa dos veces.
Aun a riesgo de infortunio,
desarraigo y soledad,
se aleja de los suyos:
valentía y voluntad.
Con una triste maleta,
mil recuerdos e ilusiones, 
atrás deja su tierra
de terrón y  buen aceite,
de troncos retorcidos,
de caciques señoritos
y, sobre todo, a su gente.
Una novia en el pueblo espera.
Cartas van, cartas vienen.
Barcelona lo acoge,
lo enamora, lo enloquece.
Cinco años pasa solo
hasta que a su tierra vuelve.
Allí su boda le espera
y bien acompañado vuelve.
De proyectos, su ajuar
y deseos e intenciones 
de fundar su propio hogar.
Aquí se adapta, se afianza.
Se convierte en "un altre català".
Miguel Hernández, Machado..., poetas que a Jaén han cantado. 
Éste mi propio homenaje a mi tierra, a su gente y sobre todo a la valentía y al coraje de mi padre.

8 de julio de 2011

Encuentros (IV)

Nit del set de juliol de 2011. 
Sopar commemoratiu. 
Jubilació d'una companya i amiga.

No podia ser d'una altra manera. Trobada d'emocions. Passat, present i futur. Sopar màgic des del cor.
Sorpresa. Complicitat. Il·lusions. Homenatge. Desitjos. Sentiments. Testimonis.  Records.
Han passat gairebé tretze anys d'ençà que vaig començar a treballar amb ella. Jo, i les meves circumstàncies. Estic molt orgullosa d'haver guanyat una amiga. N'estem, estic convençuda.
El meu, el desig de tots els assistents: un llarg viatge a Ítaca, ple d'aventures i de coneixences. Encara té pel davant un gran via plena de matinades per decidir què fer. 
Hem compartit i compartim professió. Professió que es fonamenta en acollir i acompanyar els infants en el seu procés de descobriment del món.
Estem en contacte. N'estic segura. Compromís de companyia i suport garantits.

7 de julio de 2011

Café

Vigorizante, tonificante, estimulante, diurético, antioxidante, analgésico, laxante, tertuliano, dialogante, envolvente, hogareño, amigable, aromático y cotidiano.
Soluble, descafeinado, instantáneo, exprés, capuchino, cortado, con leche, americano, natural, torrefacto, corto, largo, edulcorado, amargo, extra dulce, azucarado, enlicorado, con hielo, en pastel o en granizado.
Siempre en su justa medida para que el insomnio no te halle a traición, de
Stieg Larsson musa e inspiración.
Mis "buenos días", para que sean buenos, se dirigen siempre a tí y sólo bastan unos segundos para que Paqui entre de nuevo en acción.
Y, como colofón a este homenaje, ¿qué mejor que una canción?:
"morena mía, nadie como tú me sabe hacer café"!

(Imagen: redkaraoke.es)

5 de julio de 2011

Gaudeamus Igitur

Gaudeamus Igitur (alegrémonos pues), esta canción estudiantil convertida en himno de las universidades, me ha emocionado esta tarde.
Tarde familiar. Emotivo encuentro.
Graduación de mi sobrina. 
Sueño conseguido. 
Constancia premiada. 
Tesón galardonado. 
Voluntad realizada.
Esfuerzo recompensado.
"Juvenes dum sumus... Nos habebit humus", o lo que es lo mismo: mensaje a los jóvenes para que estén alegres mientras sean jóvenes porque tras la divertida juventud, tras la incómoda vejez, los recibirá la tierra. 
Tiempo de felicidad, sí, pero también tiempo de ilusiones y proyectos.
Tiempo para plantear un futuro.
Tiempo de complicidad, descubrimientos y diversión.
Tiempo también de sacrificio, de constancia, de esfuerzo y valentía. 
Tiempo de empezar a recoger aquello que se siembra y tiempo para seguir sembrando.
Alegrémonos pues, todos contigo, Nora.
FELICIDADES, GUAPA!!!

4 de julio de 2011

Las rebajas

Como ahora están de moda las rebajas, como no hay mejor época que la que vivimos, con la que está cayendo..., yo también  he ido a visitarlas.
¿Que me bajan el sueldo? Yo me voy de rebajas. No vaya a ser que cuando contabilicen el tanto por ciento de lo que se gasta cada ciudadano/ciudadana en rebajas,  les falte yo. ¡Ni hablar! 
Mi porcentage es mío. Éso no me lo van a quitar también.
Preparada, lista ... No. no, quiero decir con la lista de lo que necesito preparada.
Allá que voy, no vayan a pasar lista y me echen en falta.
Mogollón, algaravía. ¿Estarán regalando algo? A lo que vamos. Yo a mis tiendas. Yo a mi estilo.
¡Qué bonita es Barcelona! ¡Cuanto turista y cuánto autóctono (mejor dicho cuánta autóctona) de rebajas!
Mañana de sábado de frenesí. He tenido suerte. ¡Qué contenta estoy!
Yo, ya he cumplido.
Amenazo con volver.

(Imagen: enfemenino.com)

3 de julio de 2011

Que dentengan el mundo, que yo me apeo!

Detened el mundo, que me apeo. 
¡Qué rápidos pasan los años! No pasan, vuelan. 
Y si es gratificante celebrar cumpleaños (porque para qué nos vamos a engañar: los que no los cumplen es porque no pueden) no lo es cuando empiezas a asumir que el rápido devenir te está haciendo cambiar y superar de decena casi sin darte ni cuenta.
Por poco que te pares a recordar, se asoman a tu mente las anécdotas que hicieron  mella y siguen haciéndote estragos.
La primera vez que escuchas aquello de : -"Señora, ¿me puede decir la hora?" y lo vuelves a escuchar porque, evidentemente aún no has asumido tu condición de "señora", ...
Una vez superas que para la juventud actual tú ya eres una señora, viene el paso siguiente. ¿Que qué paso? Pues aquél en el que en la conversación entablada se está hablando de una persona mayor que tú, y alguien de manera inocente te dice:-"Tú te conservas muy bien" ¿Que me conservo? ¿Comparada con quién? ¡Sólo los alimentos perecederos están en conserva! ¿Qué me ha querido decir? ¿Qué edad tiene la persona con la que me compara? ¿Cómo se conserva ella? ¡La quiero conocer!!!
Y ni decir tiene cuando te ves, con tu pareja, disfrutando de las boberías de los bebés ajenos y recordando contínuamente tus experiencias de padres nobeles y añorando aquellas etapas, aquellos maravillosos años que volaron y ya no volverán. (¡Quizás después añore también los devenires y quebrantos adolescentes de hoy!)
Y lo mejor de todo, cuando estás viendo alejarse cada día más la edad de tu jubilación por circunstancias ajenas totalmente a tu voluntad y en la conversación alguien (siempre el más inoportuno/-a) te comenta: -"A tí te debe faltar poco, ¿no?". ¿Poco? ¿Pero tú me has visto? ¿Me has mirado?
Claro, que una se mira por fuera poniendo frente al espejo su mejor cara. Te tiras de aquí, te estiras de allá, escondes papada, saludas a la gravedad, te engulles la tripa, te convences de que la arruga es bella..., pero también te miras por dentro y por dentro todavía está aquella chiquilla con muchas ganas de hacer cosas. Esa mujer que se quiere comer el mundo y, aún a sabiendas que el mundo intenta tragarte cada día, sólo le pides que reduzca su ritmo, que se detenga un poquito y te deje saborearlo, disfrutarlo...  y,  hasta sufrirlo,  mejor.

(Imagen: conciencialuzvioleta.blogspot.com)